PEMBE PANJURSUZ EV

foto: Diana Rikasari Bizim kültürümüzünden, yetiştirilme tarzımızdan mütevellit alışmışız hep başımızın çaresine bakmaya, kimseye yük olmamaya... Bu yüzden fazla talepkar değiliz, çok fazla söylenmeyiz, çok çalışırız, emeğimizin karşılığını alamayız ama yine de canımıza tak edene kadar devam ederiz, vazgeçmeyiz heheyt be. Ben uluslararası bir yayımcılık şirketinde çalışıyorum okuyucu. Dolayısıyla patronlarım da dahil hergün bir sürü yabancıyla çalışıyorum. Bu şirketin faaliyet alanıyla, iş hayatıyla ilgili hergün çok fazla şey öğreniyorum lakin öğrendiğim bir başka şey ise; yabancılarla çalışmak. Onca zaman beraber geçirdikten sonra hiç gözlem yapamamış ya da yaptığım gözlemleri hiç paylaşmamış olsaydım ayıp ederdim herhalde. İyi yönlerinden bahsedecek olursak; Kendi çalışma anlayışınla onlarınkini kıyaslamayabilmen, "vay anasını adama bak, bunun için bile talepte bulunuyor, biz olsak ağzımızı açmayız" deyip yeni bir vizyon kazanabilmen mesela. Türklere nazaran daha az aşağı...

Off ne şuursuz bir haftaydı. İşteki en kötü haftamdı sanırım. Aylar öncesinden beklediğim ve bu ay almam planlanan zam resmen yalan oldu. Zammı 2 aydır öyle büyük bir hevesle bekliyordum ki, bu durumu hazmedip kabullemem biraz zaman aldı. Aralık 2009 dan beri çalıştığım Madam Brownie ile ilişkilerimi kesin olarak koparma kararı aldım. Nedenlerini detaylı olarak anlatmak pek hoş olmaz tabii ama kısaca; iletişim bozukluğu bu işten aldığım keyfin yok olmasına neden oldu. Gönüllü olarak yaptığım bir işten keyif almamak o işe devam etmemek için yeterli bir sebep göründü gözüme. Bu kadar emek verdikten sonra bu şekilde bitirmek üzücü olsa da, şu ana kadar kararımdan hiç pişmanlık duymadım. Madam Brownie'nin bana katkıları oldu elbette. İlk başlarda çok motiveydim, çok keyif aldım. Ufkumu açtı. İlerde burda gördüğüm hatalardan kaçınarak çok daha iyi projeler yaratmak adına ilham kaynağım oldu. Bunu da yapılcaklar listesine ekledim. Şimdi bir alkış: Sabancı Üniversitesi Avrupa Çalışmaları ...